دیشب کنار پنجره به یاد تو ستاره بارون شدم

دوباره توي هواي كوچه به خاطرت خيس از نم بارون شدم

ديشب دوباره چشام هواي چشماتو كرد....

ديشب دوباره دلم دلتنگيه دستاتو كرد....

ديشب دوباره درو به خاطرت نبستم....

ديشب دوباره دلو براي تو شكستم....

ديشب كه دفتر عشقو ورق مي زدم....

دوباره اسمتو تو گوشه گوشه اون نوشتم....

ديشب ديدم ديگه داره دلم برات تنگ ميشه....

فاصلمون خيلي وقته كه داره پررنگ ميشه....

اگه دوباره نخواي بياي كنارم....

 نمي دونم بدون تو تا كي طاقت ميارم....

اگه باور كني كه دستام بدون تو سرد و زمستونيه....

اگه باور كني كه چشام تو حسرتت ابريو بارونيه....

شايد باور كني كه دلم هنوز پيش دلت زندونيه....!!!

 

 

با عرض پوزش خدمت دوستان گرامی این سابت به دلایل شخصی تا اطلاع ثانوی آپدیت

نمی شود. ولی در صورت آپ شما بهتون سر میزنم .

 

 

اومدی مثل يه خورشيد..............توی تيرگی شبهام

شدی تک ستاره من.................توی کهکشان رويام


مثل يک قطره بارون.................وسط کوير تشنه

به تن خشکيده من .................باريدی کم کم و کم کم

توی تنهايی و خلوت.................من با سازم بی ترانه

شدی سرچشمه الهام.............واسه خوندن ترانه

توی تاريکی شبها....................با تو ميشه آبی باشم

با تو ميشه توی شبها...............خورشيدو تو دست بگيرم

آخه با ترانه هام.......................می خوام از دردام بگم

با تو که يه همزبونی.................از غم فردام بگم

دوست دارم ترانه هام..............بوی عاشقی بده

مثل اون لحظه اول ..................بوی تازگی بده

دوست دارم بارون بباره.............خيس بشيم ما زير بارون

دوست دارم طنين سازم............هميشه با ما بمونه

چه قدر فاصله اينجاست بين آدمها

چه قدر عاطفه تنهاست بين آدمها

كسي به حال شقايق دلش نمي سوزه

و او هنوز شكوفاست بين آدمها

كسي به خاطر پروانه ها نمي ميرد

تب غرور چه بالاست بين آدمها

و از صداي شكستن كسي نمي شكند

چه قدر سردي و غوغاست بين آدمها

ميدان كوچه دل ها فقط زمستانست

هجوم ممتد سرماست بين آدمها

ز مهرباني دل ها دگر سراغي نيست

چه قدر قحطي روياست بين آدمها

كسي به نيست دل ها دعا نمي خواند

غروب زمزمه پيداست بين آدمها

و حال آينه را هيچ كسي نمي پرسد

هميشه غرق مداراست بين آدمها

غريب گشتن احساس درد سنگيني ست

و زندگي چه غم افزاست بين آدمها

مگر كه كلبه دل ها چه قدر جا دارد

چه قدر راز و معماست بين آدمها

چه ماجراي عجيبي ست اين تپيدن دل

و اهل عشق چه رسواست بين آدمها

چه مي شود همه از جنس آسمان باشيم

طلوع عشق چه زيباست بين آدمها

ميان اين همه گلهاي ساكن اينجا

چه قدر پونه شكيباست بين آدمها

تمام پنجره ها بي قرار بارانند

چه قدر خشكي و صحراست بين آدمها

و كاش صبح ببينم كه باز مثل قديم

نياز و مهر و تمناست بين آدمها

بهار كردن دل ها چه كار دشواريست

و عمر شوق چه كوتاست بين آدمها

ميان تك تك لبخندها غمي سرخ ست

و غم به وسعت يلداست بين آدمها

به خاطر تو سرودم چرا كه تنها تو

دلت به وسعت درياست بين آدمها

به تو گفتم قبل رفتنت اگه نباشی یک روز

میمیرم از پا می افتم

به تو گفتم خودم و می کشم و پر می زنم تو آسمونا

بگو گفتم یا نگفتم

به تو گفتم زنده ام با نفس خیال چشمات

چشاتم تنهام گذاشتن

مگه بهت نگفته بودم

بی تو روزگار من تیره و تاره

حالا یادگار من بعد سفر کردن تو طناب داره

دیگه جون نداره دستام آخر قصه رسیده

عطر تو مثل نفس بود واسه این نفس بریده

بي تو خاكسترم 

 بي تو اي دوست 
 

بي تو تنها و خاموش

 مهري افسرده را بسترم

بي تو در آسمان اخترانند 

 ديدگان شررخيز ديوان 

 بي تو نيلوفران آذرانند 

 بي تو خاكسترم

بي تو اي دوست 

 بي تو اين چشمه سار شب آرام

چشم گريزنده ي آهوانست 
 

بي تو اين دشت سرشار 

 دوزخ جاودانست

بي تو مهتاب تنهاي دشتم 

 بي تو خورشيد سرد غروبم 

 بي تو نام و بي سرگذشتم

بي تو خاكسترم 

 بي تو اي دوست 

 بي تو اين خانه تاريك و تنهاست

بي تو اي دوست 

 خفته بر لب سخنهاست

بي تو خاكسترم

بي تو 

 اي دوست

دلـــم می خواد ببخشمــــــت
دلــــم می خواد ببخشمــــــت



دلم می خواد ببخشمت اما دیگه نمی تونم
زخم دلمن بزرگ شده دیگه پیشت نمی مونم
می خوام برم تا گم بشم که دیگه پیدام نکنی
زخم دلم بزرگ شده از این بزرگتر نکنی
زخم دلم بزرگ شده از این بزرگتر نکنی


باید برم که دیگه دل یه جای سالم نداره
به جز گناهه عشق تو طفلی گناهی نداره
داغی که از عشق تو خورد
یه عمر باید یادش باشه
زخم هاش که خوب شد
یه روز داغ دلش تازه بشه
دلم می خواد ببخشمت اما دلم جون نداره
دریای عشق من به تو یه قطره بارون نداره
دلم می خواد ببخشمت اما دلم جون نداره
دریای عشق من به تو یه قطره بارون نداره
یه قطره بارون نداره



باید برم که دیگه دل یه جای سالم نداره
به جز گناهه عشق تو طفلی گناهی نداره
داغی که از عشق تو خورد
یه عمر باید یادش باشه
زخم هاش که خوب شد
یه روز داغ دلش تازه بشه
دلم می خواد ببخشمت اما دلم جون نداره
دریای عشق من به تو یه قطره بارون نداره
دلم می خواد ببخشمت اما دلم جون نداره
دریای عشق من به تو یه قطره بارون نداره
یه قطره بارون نداره

آهای تویی که از اون می نویسی
بدون مرام اون از جنس سنگه
اونی که لاف عاشقی رو می زد
یه روز تنهام گذاشت با کلی نیرنگ
ولی دید بی کسی اندازه داره
آخه دل منم خدایی داغه

یه گیتار شیکسته همدم من
یه کلیو غریبو بی نشونم
کسیکه یه روزی دلش با من بود
ببین قلبش شده یه تیکه از سنگ
اونی که لاف عاشقی رو می زد
ببین تنهام گذاشت با کلی نیرنگ.

یه گیتار شکسته همدم من
یه کلیو غریبو بی نشونم
برید بهش بگید فرقی نداره
بخواد پیشم بمونه یا نمونه
ولی بی کسی اندازه داره
آخه دله منم خدایی داغه

یه گیتار شکسته همدم من
یه کلیو غریب و بی نشونه
آهای تویی که از اون می نویسی
بیبن مرام اون از جنس سنگه
آخه دله منم خدایی داغه
ولی این بی کسی اندازه داره

صدایت دلنشین است

نگاهت همطراز آفتاب مهربانی‌است

تو مانند نسیم صبحگاهی

تو همچون شبنم پاک گل هستی

که روی دیده‌گان من نشستی

تو همچون عطر خوشبوی گیاهی

بدنیای تهی از حس شادی

نگاهت جوششی تابنده دارد

تو ای تنها پناه آخرینم

تو را من دوست دارم نازنینم

تویی تنها نگاه عاشقانه

تو را من می‌ستایم همچو خورشید

تو را من می‌پرستم همچو مهتاب

موندن و بودن با تو ،نه دیگه تکرار نمیشه
دنیا رم اگه بدی دلم ازت صاف نمیشه
تو برو از این به بعد تنهایی یاورم میشه
نه دیگه دوست دارم محال باورم بشه

حیف قلبم که یه روزی دادمش به تو امانت
چشمای بارونی من کرده بود به عشق تو عادت
حیف قلبم که یه روزی دادمش به تو امانت
چشمای بارونی من کرده بود به عشق تو عادت عادت

به خدا جهنمم جایی واسه تو نداره
حیف آتیش که بخواد روی سر تو بباره
حرف من همینه که برو پی کار خودت
هر چی درد و غم غصست همگی مال خودت

به خدا جهنمم جایی واسه تو نداره
حیف آتیش که بخواد روی سر تو بباره
حرف من همینه که برو پی کار خودت
هر چی درد و غم غصست همگی مال خودت

حالال حقت بری یه گوشه ای زار بزنی
از غم نبودنم هی داد و فریاد بزنی
از خدا اینو می خوام همیشه آواره بشی
واسه درمون دلت دنبال راه چاره شی

حیف قلبم که یه روزی دادمش به تو امانت
چشمای بارونی من کرده بود به عشق تو عادت
حیف قلبم که یه روزی دادمش به تو امانت
چشمای بارونی من کرده بود به عشق تو عادت عادت

به خدا جهنمم جایی واسه تو نداره
حیف آتیش که بخواد روی سر تو بباره
حرف من همینه که برو پی کار خودت
هر چی درد و غم غصست همگی مال خودت

به خدا جهنمم جایی واسه تو نداره
حیف آتیش که بخواد روی سر تو بباره
حرف من همینه که برو پی کار خودت
هر چی درد و غم غصست همگی مال خودت مال خودت

آرزوهامو نگیر هر چی بخوای بهت می دم
تو دیگه نرو بمون زندگیمو بهت میدم
چشمامو فقط یه بار دیگه دیگه نگا بکن
تو دیگه نگو برو یه بار دیگه صدام بکن


این دلو آتیش نزن که این دلم جهنمه
اگه تو بری دلم توش پره غصه و غمه
آرزوهامو نگیر هر چی بخوای بهت می دم
تو دیگه نگو بمیر زندگیمو بهت میدم

چشمامو فقط بیا یه بار دیگه نگا بکن
تو دیگه نگو برو یه بار دیگه صدام بکن صدام بکن...
این دلو آتیش نزن که این دلم جهنمه
اگه تو بری دلم توش پره غصه و غمه


این دلو آتیش نزن که این دلم جهنمه
اگه تو بری دلم توش پره غصه و غمه
آرزوهامو نگیر این دلو دیوونه نکن
دلم اسیر ه و خراب و ویرونش نکن

چشمامو نگیر دیگه زندگیمو بهت می دم
باشه هر چی تو بگی فدای اون ناز و ادات
این دلو آتیش نزن که این دلم جهنمه
اگه تو بری دلم توش پره غصه و غمه

با يك دنيا غم و حسرت دل از آغوش تو كندم

ديگه حتي يه بارم من به عشقت دل نمي بندم

به آسوني يك قصه تو از عشقم گذر كردي

دلم يك گوله آتيش بود تو اونو شعله ور كردي

ميون اين همه آدم شدم تنهاترين تنها

منو اينجا رها كردي تو در اين گوشه دنيا

با يك دنيا غم و حسرت دل از آغوش تو كندم

ديگه حتي يه بارم من به عشقت دل نمي بندم

ببين بغض شكسته ام رو نمي گم ديره يا زوده

اگر چيزي برام مونده يه مشتي خاطره مونده

واسه اين عاشق ساده يه روز مثل خدا بودي

نمي دونست دل ساده كه خيلي بي وفا بودي

با اينكه دل بريدم من شكسته بال پروازم

هنوز هم توي اين غربت برات معناي آوازم

با يك دنيا غم و حسرت دل از آغوش تو كندم

ديگه حتي يه بارم من به عشقت دل نمي بندم 

به تو گفتم قبل رفتنت اگه نباشی یک روز

میمیرم از پا می افتم

به تو گفتم خودم و می کشم و پر می زنم تو آسمونا

بگو گفتم یا نگفتم

به تو گفتم زنده ام با نفس خیال چشمات

چشاتم تنهام گذاشتن

مگه بهت نگفته بودم

بی تو روزگار من تیره و تاره

حالا یادگار من بعد سفر کردن تو طناب داره

دیگه جون نداره دستام آخر قصه رسیده

عطر تو مثل نفس بود واسه این نفس بریده

دستام بگیر دوباره

نگیر از من عشق پاک تا دلم باشه براهت

آسمون آرزوم پر کن از لذت رفتن

دوباره پناه من شو تو روزای خود شکستن

تو چشام بذار دوباره خواب خوب پیچکا رو

توی این شبای غربت آخرین امید من شو

تو واسم قصه ی عشق تفسیرای تازه کردی

شدی خورشید نگاهم تو هجوم تلخ سردی

تو شبام شکسته بودم دلم بدست آوردی

پر کشیدی توی قلبم دلت به من سپردی

توی راه زنده بودن تو شدی همسفر من

تو شبای خود شکستن همدم چشم تر من

توی مهربون عاشق میدونستی که می خوامت

توی باغچه ی دل من غنچه زد شکوه نامت

حرفای قشنگ ونابت قبله گاه قلب من شد

مهربونی خونه کردوغصه و غم ریشه کن شد

دلم سپرده بودم به گلای یاس خونه ات

سرم گذاشته بودم مهربون بروی شونه ات

مهربون نازنینم تو تموم آرزومی

 تو طلوع صبح عشقی بگو که پیشم می مونی

چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رودچو ماه نو ره بیچارگان نظارهشب شراب خرابم کند به بیداریطریق عشق پرآشوب و فتنه است ای دلگدایی در جانان به سلطنت مفروشسواد نامه موی سیاه چون طی شدحباب را چو فتد باد نخوت اندر سرحجاب راه تویی حافظ از میان برخیز

ور آشتی طلبم با سر عتاب رودزند به گوشه ابرو و در نقاب رودوگر به روز شکایت کنم به خواب رودبیفتد آن که در این راه با شتاب رودکسی ز سایه این در به آفتاب رودبیاض کم نشود گر صد انتخاب رودکلاه داریش اندر سر شراب رود خوشا کسی که در این راه بی​حجاب رود

خدا من را آفرید تا همدم شبهای تنهایی تو بشم!

خدا بهم فکر داد تا شب و روز به یاد تو باشم!

خدا بهم چشم داد تا چشمهای قشنگتو منتظر نذارم!

خدا بهم گوش داد تا صدای دلنشینت را بشنوم!

خدا بهم بینی داد تا عطر خوشت را استشمام کنم!

خدا بهم لب داد تا دست هایت را ببوسم!

خدا بهم زبان داد تا همیشه نامت را بر آن جاری کنم!

خدا بهم دوتا دست داد تا بتونم تو رادر آغوش بکشم

روي فكر ميكردم بدون تو ميميرم

پيش خودت ميگفتي تو چنگ تو اسيرم

يه روزي فكر ميكردم كنار تو ميمونم

تا دنيا دنيا باشه از عشق تو ميخونم

يه روزي فكر ميكردم برام خيلي عزيزي

اگه يه روز نباشي دل رو به هم ميريزي

يه روزي فكر ميكردم صادق و باوفايي

اما حالا ميبينم از اين حرفا رهايی

برام ديگه مهم نيست عاشق من نباشي

فقط مي خوام خيلي زود از پيش من جدا شي

فقط بدون كه ديگه تو قلب من تو مردي

خيلي وقته ميدونم قلبم و از ياد بردي

منم ميخوام رها شم ميخوام با تو نباشم

منم ميخوام مثل تو با يكي آشنا شم

الان ديگه ميفهمم كه عشق تو سراب بود

خدا رو شكر تو قلبم هنوز يه قطره آب بود

خداحافظ عزيزم.حال دلت خرابه

تو ديگه هيچي نيستي عشقت مثل حبابه

بازی تقدیر و دلبستن به هر خار وخسی
خنده را از قلب پاک و ساده ام دزدیده است
عاشقی می کردم اما دیر فهمیدم که عشق
از دل من شاخه امید را برچیده است
مانده در من بغض یک دنیا پر از فریاد و حیف
ناله هایم را دلی دردآشنا نشنیده است
گریه ها می کردم از هجران آن دلدار و او
در دلش بر اشکهای چشم من خندیده است
جرم من این است یکدم در نگاهش مانده ام
ای خدا چشمان او چشم ترم را دیده اس

دل من باز گريست،
قلب من باز ترك خورد و شكست،
باز هنگام سفر بود و من
از چشمانت مي خواندم
كه به آساني از اين شهر سفر خواهي كرد،
و از اين عشق گذر خواهي كرد،
ونخواهي فهميد،
بي تو اين باغ پر از پاييز است!

سلام اي نازنين خوب و زيبا
نمي گيري سراغي از دل ما

نمي پرسي تو حال شاپرك ها
نمي گويي كجايند قاصد ك ها

چرا ديگر نمي آيي كنارم
بگو با تو چه كردم ، اي نگارم

بگو يارا چرا از من بريدي
مگر جانا ، تو عشق من نديدي

به ياد آور شكوه لحظه ها را
صداقت را ، وفا را ، خنده ها را

به ياد آور صفاي بي دلي را
همان دوري و رنج و يكدلي را

اگر مهتاب گشته همدم تو
چرا آمد شبانگاهان غم تو

چرا و صد چرا اي نازنينم
بدان تا بودم و هستم همينم

همان عاشق ، همان صادق ، همان راد
كه از ياد تو گردد همچنان شاد

نمي بخشمت...................... بخاطر تموم خنده هايي كه از صورتم گرفتي ....... بخاطر تموم غمهايي كه بر صورتم نشوندي ....... نمي بخشمت ..................... بخاطر دلي كه برام شكستي ....... بخاطر احساسي كه برام پرپر كردي ....... نمي بخشمت ..................... بخاطر زخمي كه بر وجودم نشوندي ........ بخاطر نمكي كه بر زخمم گذاشتي ....... مي بخشمت................ بخاطر عشقي كه رو قلبم حك كردي

                        ولی ز دست من این کار بر نمی آید                           

ما همه از يك قبيله ي بي چتريم
فقط لهجه هايمان ، ما را به غربت جاده ها برده است
تو را صدا مي زنم كه نمي دانم
مرا صدا مي زنم كه كجايم
اي ساده روسري كه در ايستگاه و پچ پچه ها
اي ساده چتر رها كه در بغض ها و چشم ها
تو هر شب از روزهاي سكوت
رو به ديوار به خوابي مي روي
تو هر شب از نوارهاي خالي كه گوش مي دهي
باز مي گردي
ما همه از يك آواز
كلمات را به دهان و كتابخانه آورديم
شايد آوازهايمان ، ما را به غربت لهجه ها برده است
اي بغض پراكنده در غربت اين همه گلوي تر
اي تو را كه نمي دانم
اي مرا كه كجايم
كسي بايد از نوارهاي خالي به دنيا بيايد
كسي بايد امشب آواز بخواند
كسي بايد امشب
با غربت جاده ها و لهجه ها
به قبيله ي بي چتر برگردد
ما همه از يك گلوي پر از ترانه رها شده ايم
فقط سكوت هايمان ، ما را به غربت چشم ها برده است
كسي بايد امشب
نخستين ترانه را به ياد آورد